تو یعنی گونه های غنچه ای را
به رسم مهربانی ناز کردن
تو یعنی کوچه باغ آرزو را
به روی گام یاسی باز کردن
تو یعنی وسعت معصوم دل را
به معنای شکفتن هدیه دادن
تو یعنی بوته ای از رازقی را
 میان حجم گلدانی نهادن
تو یعنی جستجوی آبی عشق
 تو یعنی فصل پک پونه بودن
 تو یعنی قصه شوق کبوتر
تو یعنی لذت سبز شکفتن
تو یعنی با تواضع راز دل را
به یک نیلوفر بی کینه گفتن
تو یعنی وسعتی تا بی نهایت
تو یعنی نغمه موزون باران
تو یعنی تا ابد ایینه بودن
برای خاطر دلهای یاران
تو یعنی در حضور نیلی صبح
گلی را به بهار دل سپردن
 تو یعنی ارغوانی گشتن و بعد
هزاران دست تنها را فشردن
تو یعنی مثل شبنم عاشقانه

گلوی یاس ها را تازه کردن
تو یعنی حجم رویای گلی را
میان کهکشان اندازه کردن
تو یعنی پونه را زیر باران
میان کهکشان اندازه کردن
تو یعنی بی ریا چون یاس بودن
و یا به شهر شبنم ها رسیدن

تو یعنی انتظار غنچه ها را
میان شهر رویا خواب کردن
تو یعنی غصه های زرد دل را
به رنگ نقره مهتاب کردن
تو یعنی در سحرگاهی طلایی
 به یک احساس تشنه آب دادن

تو یعنی نسترن های وفا را
به رسم مهربانی تاب دادن
 تو یعنی غربت یک اطلسی را
ز شوق آرزو سرشار کردن
تو یعنی با طلوع آبی مهر
صبور و شوق آرزو سرشار کردن
تو را آن قدر در دل می سرایم
که دل یعنی ترا زیبا سرودن
فدای تو شقایق احساس
 و رویای بی آغاز سرودن

جلسه محاكمه عشق بود

و قاضي عقل ،

و عشق محكوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز شده بود

يعني فراموشي ،

قلب تقاضاي عفو عشق را داشت

ولي همه اعضا با او مخالف بودند

قلب شروع كرد به طرفداري از عشق

آهاي چشم مگر تو نبودي كه هر روز آرزوي ديدن اونو داشتي

اي گوش مگر تو نبودي كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي

و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد

حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟

همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك كردند

تنها عقل و قلب در جلسه مادند

عقل گفت :ديدي قلب همه از عشق بيزارند !

ولي من متحيرم كه با وجودي كه عشق بيشتر از همه تو را آزرده

چرا هنوز از او حمايت ميكني !؟

قلب ناليد:كه من بدون وجود عشق ديگر نخواهم بود

و تنها تكه گوشتي هستم كه هر ثانيه كار ثانيه قبل را تكرار ميكند

و فقط با عشق ميتوانم يك قلب واقعي باشم .

پس من هميشه از او حمايت خواهم كرد حتي اگر نابود شوم...

زيار كه او تنهاصنم من است

روز ها میگذرند لحظه ها از پی هم میتازند
 
 
وگذشت ایام,چون چروکی است که برچهره من میماند

روزهامیگذرند , که سکوتی ممتد, برلبم میرقصد
 

قصه هایی که زدل می آیند , زیرسنگینی این بارسکوت
 
بی صدامیمیرند
 
 

روزها میگذرند , که به خود میگویم

گرکسی آمدوبرداشت زلب مهرسکوت

گرکسی آمدوگفت قطعه شعری بسرود

گرکسی آمدوازراه صفا دل ما را بربود

حرفهاخواهم زد , شعرها خواهم خواند

بهر هر خلق جهان , قصه ای خواهم ساخت

روزها میگذرند

که به خود میگویم

گرکسی آمدوبرزخم دلم , مرحمی تازه گذاشت

گرکسی آمدوبرروی دلم , طرحی ازخنده گذاشت

گرکسی آمدودرخاطرمن , نقشی ازخودانداخت

صدزبان بازکنم

قصه هاسازکنم

گره از ابروی  هر غمزده ای  درجهان بازکنم

من به خود میگویم

اگرآمدآن شخص !!!!!!

من به او خواهم گفت , آنچه درمحبس دل زندانیست

من به او خواهم گفت , تاابددردل من مهمانیست

ولی افسوس و دریغ

آمدی نقشی  زخود در سر من افکندی

دل ربودی و به زیر قدمت افکندی

دیده  دریا کردی

عقل شیدا کردی

طرح جاوید سکوت , توبه جای لبخند , برلبم افکندی

دل به امید دوا آمده بود

به جفا درد برآن زخم کهن افکندی

روزها می آیند

لحظه ها ازپی  هم  میتازند

شادباشید.... شایان

همیشه یادتان باشد كساني هستند كه شما را مشتاقانه دوست دارند اما هنوز نمي دانند كه

چگونه احساساتشان را بيان كنند يا نشان دهند.
 

 

نميدانم آسمان چگونه است و زمين چه سان که در هر چه مينگرم تو را ميبينم، نميدانم به

 

 چه مي انديشم که روز هست خود را از ياد برده ام ، تنها چيزي که ميدانم اين است که هر

 

 چه دورتر ميروي يادت نزديک تر ميآيد و هر چه کمتر تو را ميبينم نقشت بيشتر در دلم مينشيند!  

..............................................................

 

به هم می رسیم 3 نفر میشیم . من و تو و شادی . از هم دور میشیم 4 نفر میشیم . تو و

 

 تنهایی ، من و خاطره

 

...................................................

 

شادي براي اونايي كه گريه ميكنن و يا صدمه ميبينن زنده است. براي اونايي كه دنبالش

 

 

ميگردن و امتحانش كردن. چون فقط اينها هستن هستن كه اهميت ديگران رو تو زندگيشون

ميفهمن.
 

..............................................

 

آموزگاري كه در ميان شاگردانش گام بر ميدارد ، از فرزانگي خويش چيزي به آنها نمي دهد

 

 بلكه از ايمان خويش و مهر خويش به آنها مي بخشد.

 

 ...........................................

 

جوهر عشق رنج بردن براي چيزي و پروردن آن است  يعني عشق و رنج جدايي نا پذير است .آدمي چيزي را دوست دارد كه براي آن رنج برده باشد و رنج چيزي را برخود هموار مي كند كه عاشقش باشد

درپناه حق..... شایان

 

.........................

                                    ******

از زندگی کردن روی تیغه ی یک چاقو چیزی می فهمی   ؟

قدیم  تر ها بود 

                  شنیدم که کسی می خوند  ...

بوی گندم مال من                 

هر چی که دارم مال تو  

               یه وجب خاک مال من 

                        هر چی می کارم مال تو

اهل طاعونی این قبیله ی مشرقیم

کسی که چیز های خوبی

                     اگر چه خوب نمی خواند

اما می خواند تا نخوانده ها مانند امروز نخوانده نمانند

                           او می خواند

ما ظاهرا رفیقان    

بس نا رفیق بودیم    

هر پشت اعتمادی

          زخمی به خنجر کردیم

انگار هیچ کس نبود بجز خود

                            فرهاد 

                        که فریاد بزنه

آینه میشکنه هزار تیکه میشه                                  

اما باز تو هر تیکه اش عکس منه

             ...

کجاست تا باز بخونه از

                          یه شب مهتاب

      ماه میاد تو خواب

                      من و می بره ...

کجاست تا بگه

                            کوچه ها باریکن

              دکونا بسته س

                            خونه ها تاریکن

              طاقا شیکسته س

                            از صدا افتاده

              تار و کونچه

                            مرده می برن

             کوچه به کوچه   ...

کسی بود که شفاف نمی خوند

                       اما از دل می خوند

اون که هر چی ابر دنیاس                 

خونه داره تو چشاش                      

    اون که ناچاره بخنده

       اما گریه است خنده هاش

اون منم اون منم اون منم  

         بغضم و تو گلوم میشکنم

و شاید خیلی خیلی خیلی

                      بی رحمانه

                             بشه تمام این گذشته های با ارزش رو

                            با چند جمله ی قمیشی بست

سکوتم از رضایت نیست دلم اهل شکایت نیست

باید پارو نزد وا داد       

باید دل رو به دریا داد

خودش می بردت هرجا دلش خواست                            

                              به هرجا برد بدون ساحل همون جاست

عصر ما شاعر اگر داشت که کبوتر با کبوتر باز با باز نمی شد شعار پرواز

تقدیم به تمام مردان و زنانی که هر کدوم ققنوس زمان خودشون بودند

گلدان زرد ياد را با تو معطر ميكنم

تو رفته اي و رفتنت يك اتفاق ساده نيست

ناچار اين پرواز را ايتبار باور مي كنم

يك عهد بستم با خود كه وقتي بيايي پيش‌ ِمن

به احترام رجعتت من ناز كمتر ميكنم

يك شب اگر گفتي برو ديگر زدستت خسته ام

آن شب براي خلوتت يك فكر ديگر ميكنم

صحن نگاهت را به روي اشتياقم باز كن

من هم ضريح عشق را غرق كبوتر ميكنم

شعري است باغ چشم تو، غرق سكوت وآرزو

يك روز من اين شعر را تا آخر از بر مي كنم

گرچه شكستي عهد را مثله غرور ِتُردِ من

اما چنان ديوانه ام كه با غمت سر ميكنم

زيبا، خدا پشت وپناه چشمهاي عاشقت

با اشك وتكرار ودعا راه تو را تر ميكنم

گفتمش بي تو چه مي بايد كرد ؟

عكس رخساره ي ماهش را داد...

گفتمش همدم شبهايم كو ؟.........

تاري از زلف سياهش را داد.....

وقت رفتن همه را مي بوسيد به من از دور نگاهش را داد....

يادگاري به همه داد و به من .......

انتظار سر راهش را داد

باز گفتم تنها ؟!
پوزشم را بپذیر
دیر وقتیست که دیگر گله ام را به شب و پنجره و این همه باران نکنم
دیر وقتیست که هر شب دل تو می گیرد .
چشم من با غم تو همدرد است
چه بگویم : تنها ؟؟؟؟
باز هم نا شکری؟...
گر چه جسمم بی توست .
روح من تنها نیست
روح من گرمی دستان تو را حس کرده است
و صدایی آرام ... مثل لالایی باران در شب...
این همه آرامش در صدای تو و من باز بگویم:تنها؟؟؟؟؟!!!
روح من تنها نیست .
روح من خسته این دوریهاست
روح من خسته ز هر تردیدی ست
آسمان ابری و..........
تو اینجایی!!

هرگز نمی توانید کسی را مجبور به دوست داشتن خود بکنید زیرا عشق و علاقه دیگران نسبت به شما آیینه ای از کردار و اخلاق خود شماست